Czy Twój zespół cierpi na „szybkie pytanko”?

„Mogę mu to wrzucić w koszty?”

„Pan Tomasz pyta jaką ma wziąć fakturę na ten remont”

Czujesz się potrzebna. Czujesz, że masz rękę na pulsie. Decyzje zapadają w sekundy, robota idzie do przodu. Sielanka?

Nie. To cichy zabójca Twojego wolnego czasu.

Kiedy na każde pytanie odpowiadasz gotowym rozwiązaniem, nie pomagasz zespołowi. Ty go... tresujesz.

Trenujesz swoich ludzi w jednej, konkretnej umiejętności: skutecznym delegowaniu problemów w górę.

Prosto do Ciebie.

Dlaczego to pułapka?

• Twoja głowa ma ograniczoną pojemność. Im więcej operacyjnych decyzji podejmujesz, tym mniej masz miejsca na strategię.
• Ludzie przestają myśleć. Po co analizować trudny przypadek, skoro „Szefowa i tak powie, jak ma być”?
• Budujesz kulturę „czekania”. Kiedy Cię nie ma (urlop, choroba, spotkanie), firma zwalnia do tempa ślimaka.

Jak przeciąć tę pępowinę?

Następnym razem, gdy usłyszysz „szybkie pytanko”, spróbuj zmienić scenariusz:

1. Zastosuj „regułę trzech opcji”: Nie przyjmuj pytania bez propozycji rozwiązania. Niech pracownik przyjdzie i powie: „Mamy taki problem, widzę trzy drogi, rekomenduję drugą, bo...”.
2. Wytrzymaj ciszę: Zamiast dawać gotowca, zapytaj: „A jak Ty byś to zrobiła, gdybym była dziś nieuchwytna?”.
3. Daj prawo do „pudła”: Pozwól na decyzje, które nie są w Twojej ocenie idealne. Dopóki nie są katastrofalne w skutkach, to najtańsza lekcja samodzielności, jaką możesz im zafundować.
4. Feedback to złoto: Po tym jak pozwolisz na działania, które w Twojej ocenie nie są idealne pamiętaj o feedbacku. Czasem możesz się zaskoczyć, że pracownik osiągnął nadspodziewanie dobry efekt! A jak nie – to pogadaj z nim konstruktywnie o wnioskach. Co się tak naprawdę wydarzyło i jaką lekcję z tego wyciągnął.

Jak więc przestać być wyrocznią, nie ryzykując przy tym katastrofy?

Rozwiązaniem nie jest rzucenie pracownika na głęboką wodę z hasłem „radź sobie”. Kluczem jest 6 poziomów delegowania.

Wyobraź sobie to jako suwak.

Możesz go przesuwać w zależności od tego, jak bardzo ufasz danej osobie i jak trudne jest zadanie:

1. Poziom 1: Zrób dokładnie to, co mówię. (Pełna kontrola, zero decyzyjności).
2. Poziom 2: Zbadaj sprawę i daj mi znać, co ustaliliś. (Ty decydujesz, on zbiera dane).
3. Poziom 3: Zbadaj sprawę, przedstaw opcje i powiedz, którą rekomendujesz. (Tu zaczyna się myślenie!).
4. Poziom 4: Zdecyduj i powiedz mi, co zrobiłeś. (Działanie samodzielne, ale z raportem).
5. Poziom 5: Zdecyduj i działaj. Nie musisz mnie informować, chyba że coś pójdzie nie tak. (Prawdziwa wolność).
6. Poziom 6: Pełna odpowiedzialność. To Twój obszar, ufasz mu w 100%.

Zanim następnym razem odpowiesz na „szybkie pytanko”, zastanów się: na którym poziomie jest ta osoba? Jeśli utknęliście na jedynce, nie dziw się, że brakuje Ci tchu.

Twoim zadaniem jako lidera jest powolne przesuwanie tego suwaka w górę. Nawet jeśli na początku poczujesz lekki dyskomfort, to jedyna droga, by Twój zespół przestał być kopią Twoich myśli, a stał się napędem Twojej firmy.